# Wiersze grudniowe

Jerzy Kamil Weintraub-Krzyżanowski

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

1
Znam was dobrze. Jesteście jak ślepe pociągi
nie wiedzące, gdzie się kończy tor;
własne życie mijacie jak skoszone łąki,
wokół których dymi czarny torf.

Nie dosięgnąć wam nocy. Przerośnie was nasyp
i pogrąży czarne struny szyn,
kiedy, krusząc milczenie, na zwęglone lasy
z nieba gwiezdny posypie się tynk.

Wasze oczy ślepnące są ciepłym popiołem,
wasze serca są utkane z mgły, nawet śmierć,
co was miażdży, zagłuszają koła
i myślicie, że to tylko sny.

Wasze słowa zbyt wzniosłe. Ach, to biedne ptaki?
Zginą, jeśli wyfruną wam z rąk.
Nieznający swej ziemi, nie ujrzycie Itaki[1]:
wasze morza nie są naszą krwią.

2
Ilem musiał przewędrować dni,
zanim troska się moja zalęgła!
Znam ja noce czerwieńsze od krwi.
Znam ja myśli czarniejsze od węgla.

Ile wiosen, jesieni i zim,
by w was, bracia, własne serce poznać!
Znam cierpienie gryzące jak dym.
Znam samotność wysoką jak sosna.

W tym jest człowiek, jest zachód i wschód,
kiedy słońce krwawą noc uśmierca,
w tym jest płomień fabryk, kopalń, hut,
co podpali przebudzone serca.

Spadnie chmura gradowa na skroń,
w sercu nowe zalęgną się słowa:
znam was, ręce, co kujecie broń,
byśmy mogli przyszły dzień szturmować!

3
Pomyślcie — giną bliscy i nie można im pomóc.
Słowa stali łaknące są jak skrzydła jaskółcze.
Drzewa zmrożone w czekaniu, więzienia domów,
w których me serce o chłodne ściany tłucze.

Jestem z wami! Wołanie wiatr zimowy mrozi,
wieje w puste ulice, świszcze w białe place.
Wśród nocy, szumiącej za oknem w bezgwiezdnej grozie,
pióro jak płomień samotny parzy boleśnie palce.

> 8 grudnia 1941

Itaka — wysepka na Morzu Jońskim, obecnie nazywana Theaki; w Odysei Homera stanowiła dom Odyseusza, który wracał tam przez 10 lat. [przypis edytorski]