# Ich pięcioro

Hadassa Estera Weiss

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Jedzie Wasyl koniem, wywija batogiem
I pędzi dziewczęta, co nie są mu wrogiem.

Pędzi je przed siebie, do gminy wprowadza
I uradowany krzyczy: — gdzie jest władza?

Posłuszny wezwaniu swego «bohatera»
Przybył wójt-zastępca[1] i w swych aktach szpera.

Znajduje paragraf, który głosi światu,
Że spotkanych Żydów trzeba oddać katu.[2]

Już jadą forszpany[3], dudni nasza droga.
Nadchodzi policja, biednym drży już noga.

Po krótkiej naradzie, wyrok już wydali
I spokojną dłonią w gminie podpisali.

Prowadzą skazanych na gruzy mleczarni.
Blade ich oblicze z ciężkich dni męczarni.

Tam mistrz ceremonii — Filip pijaczyna —
Czyta wyrok śmierci. Mdleje już dziewczyna.

Słychać pięć wystrzałów, ziemia krwią zbroczona.
Wraca już policja. «Zabawa» skończona…

wójt-zastępca — w czasie II wojny światowej wielu wójtów wybranych na te stanowiska przed wojną potraciło je. Na ich miejsce naziści wskazywali osoby posłuszne polityce okupantów, często spośród volksdeutschów. Wójtowie kolaboranci byli lojalni wobec nazistów i uczestniczyli w prześladowaniu Żydów. [przypis edytorski]

paragraf, który głosi światu, że spotkanych Żydów trzeba oddać katu… — na terenie okupowanej Polski naziści wprowadzili nakaz wydawania ukrywających się Żydów. Dokładne daty wprowadzenia takiego nakazu mogą się różnić w zależności od konkretnej lokalizacji. W zamian za donos można było otrzymać wynagrodzenie pieniężne lub rzeczowe, np. 1 kg cukru. Wydane osoby żydowskie były mordowane od razu lub wysyłane do gett, więzień, obozów pracy, obozów koncentracyjnych lub obozów zagłady. [przypis edytorski]

forszpany — tu w znaczeniu: podwoda, wozy. [przypis edytorski]