# Wielcyśmy byli i śmieszniśmy byli...

Juliusz Słowacki

# Juliusz Słowacki. Wielcyśmy byli i śmieszniśmy byli…

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Wielcyśmy byli i śmieszniśmy byli,
Bośmy się duchem bożym tak popili,
Że nam pogórza, ojczyste grobowce
Przy dźwięku fletni skakały jak owce,
A górom onym skaczącym na głowie
Stali olbrzymy — miecza aniołowie.

Ustały dla nas bić godzin zegary,
Duch nie miał czasu, a czas nie miał miary;
Szedł błyskawicą do wieczności progu
Duch — a stał wieczność — kiedy stanął w Bogu.
Zaprawdę powiem, bracia moi mili,
Żeśmy się duchem przeświętym popili.

Teraz jesteśmy z ducha wytrzeźwieni,
Bracia rozumni — czciciele pieczeni…
W głowach się nie ćmi, jak pierwej, słonecznie,
Fletnie nie grają, mogiły spią[1] wiecznie,
Czas nasz zgodzony z ziemi zegarami —
Stoim i spiemy… a świat spi pod nami.

spi, spiemy, spią — dziś popr.: śpi, śpimy, śpią; formy charakterystyczne dla Słowackiego. [przypis edytorski]