# Wilczki

Ignacy Krasicki

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Pstry jeden, czarny drugi, a bury najmniejszy,
Trzy wilczki wadziły się, który z nich piękniejszy.
Mówił pierwszy: „Ja rzadki!»
Mówił drugi: «Ja gładki!»
Mówił trzeci: «Ja taki jak i pani matka!»
Trwała zwadka[1].
Wtem wilczyca nadbiegła;
Gdy w niezgodzie postrzegła:
«Cóż to — rzecze — same w lesie
Wadzicie się!»
Więc one w powieść[2], jak się rzecz działa.
Gdy wysłuchała:
«Idzie tu wam o skórę — rzekła — miłe dzieci,
Która zdobi, która szpeci.
Nasłuchałam się tego już to razy kilka,
Nie przystoi to na wilka
Wcale.
Ale
Jak będziecie tak w kupie
Dysputować się[3], głupie,
Wiecie, kto nie zbłądzi?
Oto strzelec was pozwie, a kusznierz was osądzi».

zwadka — kłótnia. [przypis edytorski]

w powieść — do opowieści. [przypis redakcyjny]

Dysputować się — prowadzić dysputę, kłócić się. [przypis redakcyjny]