# Wszechmocny Bóg

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Wkoło mej głowy światy. Sam z siebie je tworzę,
I sam w sobie je niszczę. Nieskończoność, wieczność
Stworzyłem. Rozkazałem — i wstała konieczność,
By okuć wszechistnienie w wieczystą obrożę.

Zechcę i drzwi nicości istnieniu otworzę,
Drżą światy, mojej woli widząc obosieczność
I czując dwóch idei nieustanną sprzeczność,
Z których żadna dotychczas zwyciężyć nie może.

Lecz gdy zechcę, zwycięży ta, co niepojęta,
Od wieków trwoży światy: idea niebytu,
I tylko sam zostanę, moc nieogarnięta.

Blade cienie, posępne, nikłe mary mitu,
Kupią[1] się niezliczoną chmurą pod me nogi:
Depcę je w mej olbrzymiej chwale — to są bogi.

kupić się (daw.) — gromadzić się, tłumić się. [przypis edytorski]