# Wyrzut pośmiertny

Charles Baudelaire

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Kiedy nareszcie zaśniesz, piękna pomrocznico[1],
W głębinie mauzoleum czarno-marmurowej,
Co wystarczy ci tedy[2] za strojną alkowę[3],
I kiedy dół wilgotny ci będzie łożnicą[4].

Kiedy zimnym uściskiem marmury pochwycą
Piersi twej cud i serce twoje purpurowe…
Gdy wzbronią mu snów dawnych żądną snuć osnowę[5],
A stopom biec gościńców miłosnych tęsknicą[6]…

Mogiła, powiernica snów moich tajemnych,
(Bowiem mogiła zawsze poecie jest zwierna[7])
W tych nocach, co nie znają snu — długich i ciemnych,

Rzeknie: Cóż ci, miłości kapłanko niewierna,
Żeś nie zaznała — za czym płaczą zmarłych oczy?
I czerw[8] ci jak serdeczny wyrzut — ciało stoczy[9].

pomrocznica (neol.) — rzecz. utworzony od rzecz. mrok. Określenie kobiety, kojarzonej z mrokiem i śmiercią. [przypis edytorski]

tedy (daw.) — więc. [przypis edytorski]

alkowa (daw.) — sypialnia. [przypis edytorski]

łożnica (daw.) — łóżko, łoże, sypialnia. [przypis edytorski]

osnowa — tu: nici, linie. [przypis edytorski]

tęsknica (daw.) — tęsknota. [przypis edytorski]

zwierny — tu: wierny, rozumiejący, życzliwy. [przypis edytorski]

czerw (daw.) — larwa, robak. [przypis edytorski]

stoczyć — tu: przeżreć. [przypis edytorski]