# XI (Na zapłociu spędzali wieczory...)

Jan Kasprowicz

# Jan Kasprowicz. Z chałupy. XI

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Na zapłociu[1] spędzali wieczory,
On jej szeptał: «O, moja jedyna!»
Z nim bylica i biała brzezina,
Z nim szeptały zielone jawory.

A przed świtem na nogach… Tak, skory!
I gbur[2] kontent[3], i lubi jak syna —
Da mu córkę, gdy przyjdzie godzina,
Morgę[4] ziemi i krowę z obory.

Przyszły żniwa, czasy zapowiedzi[5]…
«I do cepów jestem, i do cięcia[6],
Panie gburze! weźcie mnie za zięcia!»

Ale gbur mu odpowie z owczarska:
«Niechaj każdy, jak usiadł, tak siedzi —
Tyś parobkiem, ona gospodarska».

zapłocie — ścieżka na tyłach wsi, za płotami gospodarstw. [przypis edytorski]

gbur (daw.) — chłop, zwłaszcza zamożny, mający własną ziemię, gospodarz (dziś: grubianin, człowiek nieuprzejmy). [przypis edytorski]

kontent (daw.) — zadowolony. [przypis edytorski]

morga a. mórg — daw. miara powierzchni gruntu, nieco ponad 0,5 ha. [przypis edytorski]

zapowiedzi — publiczne ogłoszenie zamiaru zawarcia związku małżeńskiego wobec miejscowej wspólnoty parafialnej. [przypis edytorski]

I do cepów jestem, i do cięcia — nadaję się i do młócenia zboża, i do pracy przy żniwach. [przypis edytorski]