# XV (Miała rolę, sprzedali jej rolę...)

Jan Kasprowicz

# Jan Kasprowicz. Z chałupy. XV

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Miała rolę, sprzedali jej rolę —
Były czasy gradu i posuchy,
Kubę dawno zamknął grób już głuchy,
A skąd płacić, gdy pustki w stodole?

Pożegnała ze łzami swe pole,
W służbę poszły nieletnie dziewuchy,
I na plecach kawał starej pstruchy[1],
Tak na wiatr się puściła — na dolę.

Wędrowała od wioski do wioski:
Tu się najmie do żniwa, tam pierze,
Pokąd[2] lata, pokąd siły świeże…

Ale starość spada funt po funcie:
Trza pójść w żebry, trza żyć z łaski boskiej…
I dziś zmarłą znaleźli na gruncie.

pstrucha — fartuch z samodziału chustkę zastępujący. [przypis redakcyjny]

pokąd (daw.) — póki, dopóki. [przypis edytorski]