# XVII (Słonko, świeci, oj, świeci iskrzyste...)

Jan Kasprowicz

# Jan Kasprowicz. Z chałupy. XVII

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Słonko, świeci, oj, świeci iskrzyste,
Ale jakoś się rozgrzać nie może!
Pierwsze szrony dziś spadły na zboże
I zmieniły w szron rosy kropliste.

Poza wioską, gdzie, patrzcie! w srebrzyste
Oziminy usłały się łoże,
Wyszło chłopię na ciche rozdroże
I wciąż szepce «o Jezu! o, Chryste!»

W którą stronę się udać, snać[1] nie wie,
A tu nagie gałęzie na drzewie,
A siermiężka[2] na strzępy podarta.

Gbur[3] przez lato sierotę — niebogę
Miał do bydła… «Na zimę? Do czarta!»
Kawał chleba w zanadrze i w drogę.

snać (daw.) — widocznie, zapewne. [przypis edytorski]

siermiężka (daw.) — zdr. od siermięga: wierzchnie ubranie z grubego samodziału noszone przez chłopów w dawnej Polsce. [przypis edytorski]

gbur (daw.) — chłop, zwłaszcza zamożny, mający własną ziemię, gospodarz (dziś: grubianin, człowiek nieuprzejmy). [przypis edytorski]