# XX (Na kominie płomyczek się żarzy...)

Jan Kasprowicz

# Jan Kasprowicz. Z chałupy. XX

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Na kominie płomyczek się żarzy,
To popełznie odbłyskiem w głąb chaty,
To ozłoci wytarte jej szmaty,
To wypocznie na jej bladej twarzy.

Ona siedzi przy ogniu i marzy.
Pewno widzi skarb jaki bogaty —
Złoto, srebro, purpurę, granaty,
Aż się spojrzeć od blasków nie waży.

A, tak!… Wczoraj jej skarbiec jedyny
Wzięli z ręki i w obce go strony
Tak pognali, jak nie boże syny.

Dziś go widzi, a jaki rzęsisty[1]:
Ciemny mundur i kołnierz czerwony,
Żółty guzik i «zebel[2]» srebrzysty.

rzęsisty — tu: bardzo intensywny. [przypis edytorski]

zebel — prawdopodobnie spolszczenie niemieckiego słowa Säbel: szabla. Syn bohaterki utworu został wcielony do wojska pruskiego zaborcy. [przypis edytorski]