# Lwy

Kazimiera Zawistowska

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Dwa cielska, krwią ociekłe, pod pustynną spieką:
Lwy, w miłosnych zapasach piersią o pierś wsparte;
Dwa cielska, kłów białością wzajem w siebie wżarte,
Drgające pod skier żarnych[1] złotopłynną rzeką.

Opodal — świecąc w słońcu otwartą paszczęką,
Lwica gibkie swe ciało powoli rozpręża
I krew wietrząc ruchami leniwego węża,
Śledzi przebieg tej walki przymkniętą powieką.

I cisza… w skwarnej dżungli, w ziół gęstym sitowiu,
Dziko chrapiąc, zwycięzca otrząsł krwawą grzywę
I leżącej na bujnym wonnych traw wezgłowiu

W topazowych źrenicach niesie skry pieściwe,
A ona, gnąc lubieżnie ciemnopłowe krzyże,
Z obroczonej mu piersi krwawą farbę liże.

żarny (daw.) — gorący. [przypis edytorski]