# Moja dusza

Kazimiera Zawistowska

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Moja dusza jest łąką chaotycznych kwieci;
Czasem nęcą ją gwiazdy, czasem usta świeże,
A czasem księżycowe ściele sobie leże,
I z niego w wir życiowych rzuca się zamieci.

Chorą pieśnią ma dusza jest chorych stuleci;
Czasem rzewna, jak proste prababek pacierze,
Lub wmyślona posępnie w mord, krew i grabieże,
Jak rumak bezwędzidlny[1], rozhukany leci!

Tej duszy śnią się święte lub też kurtyzany —
Dym kadzideł, skąpany w bachicznej[2] wonności —
I wówczas jej weselne śpiewają peany[3],

Że rozkoszy potęgą świat powstał z nicości;
Lecz niebawem pokutna znowu w prochu leży
I z żalu na twarz padłszy, w niebo jasne wierzy.

bezwędzidlny — od: bez wędzidła; bez pręta, do którego mocuje się lejce; nieograniczony uzdą. [przypis edytorski]

bachiczny — hulaszczy, rozwiązły; por. Bachus, bóg wina i ekstazy. [przypis edytorski]

pean — u staroż. Greków uroczysta pieśń na cześć bogów. [przypis redakcyjny]