# Nimfa

Kazimiera Zawistowska

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Sącząc wodę z warkoczy, z łóz[1] nadbrzeżnych wstaje
I w brzóz idzie uśpione, białopienne gaje,
Lotną stopą z ziół rośnych[2] chłodne krople strąca,
Wstecz rozkosznie podana pod falą miesiąca[3].

Biódr[4] nagość otuliwszy w mgielny zwój puszysty,
Ku gwiazdom ócz[5] ciekawych zwraca ametysty.
Cała w przędzy srebrzystej rozwłóczonych cieni,
Gra na siatce drgających, miesięcznych promieni.
Jasnych dźwięków różaniec — wszystkie szmerne gwary
Drżą na strunach tej śpiewnej, miesięcznej cytary[6]…

A w gaju białopiennym, pod tych dźwięków mocą
Jakieś białe sny wstają, bielą ciał migocą —
I białe rozkwitają na opalu wodach
Wszystkie nimfy, uśpione w helleńskich[7] ogrodach.

łoza (daw.) — wierzba szara; krzew z rodziny wierzbowatych. [przypis edytorski]

rośny (daw.) — pokryty rosą. [przypis edytorski]

miesiąc (daw.) — księżyc; miesięczny: księżycowy. [przypis edytorski]

biódr — dziś popr.: bioder. [przypis edytorski]

ócz (daw.) — dziś popr.: oczu. [przypis edytorski]

cytara — starożytny instrument podobny do liry. [przypis redakcyjny]

helleńskich — greckich. [przypis redakcyjny]