Jarosław Klejnocki

II. Zaprzysiężony

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

II. Zaprzysiężony

1. Strona tytułowa

2. Spis treści

3. Początek utworu

4. Zaprzysiężony

1. II. Zaprzysiężony

5. Spojrzenie, znaki

1. II. Zaprzysiężony

6. Epigramat urodzinowy

1. II. Zaprzysiężony

7. Vermeer maluje*

1. II. Zaprzysiężony

8. *** [160 km/h W każdej sekundzie…]

1. II. Zaprzysiężony

9. Nusfjord, lofoty --- atlantyk za progiem

1. II. Zaprzysiężony

10. Beatrycze

1. II. Zaprzysiężony

11. Droga na Zamek Ujazdowski

1. II. Zaprzysiężony

12. Plac Unii

1. II. Zaprzysiężony

13. Bastion

1. II. Zaprzysiężony

14. Migoce i błyska

1. II. Zaprzysiężony

15. Biblioteka, dziewiąta rano

1. II. Zaprzysiężony

16. Przez sen

1. II. Zaprzysiężony

17. Florencja, 21.06.1527

1. II. Zaprzysiężony

18. *** [Rzymu nie ma jest popiół jest]

1. II. Zaprzysiężony

19. Epigramat pokorny

1. II. Zaprzysiężony

20. Splügen, stacja benzynowa

1. II. Zaprzysiężony

21. Allenstein, pochmurno

1. II. Zaprzysiężony

22. Jidisz

1. II. Zaprzysiężony

23. Epigramat na skraju

1. II. Zaprzysiężony

24. Wyznanie

1. II. Zaprzysiężony

25. *** [Karmię tę katastrofę własną krwią...]

1. II. Zaprzysiężony

26. Oda św. Hieronima

1. II. Zaprzysiężony

27. Stary człowiek płacze

1. II. Zaprzysiężony

28. Przed

1. II. Zaprzysiężony

29. Scenariusz

1. II. Zaprzysiężony

30. Redukcja

1. II. Zaprzysiężony

31. *** [Skomplikuj się Teraz Natychmiast]

1. II. Zaprzysiężony

32. Rozbrojony

1. II. Zaprzysiężony

33. Wesprzyj Wolne Lektury

34. Strona redakcyjna

II. Zaprzysiężony

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

II. Zaprzysiężony

II. Zaprzysiężony

Zaprzysiężony

Kasi

Prowadzę cię za rękę przez ten dziwny tunel

zegarki fosforyzują ponad ustami para malutkie

krople skapują na nasze ciemne twarze trzymam

cię mocno mocno a tam nasze miasto świeci

jak jubileuszowy tort.

Zobacz szepczę cicho choć śpisz i tak nie

słyszysz mój wskazujący palec dotyka twoich rzęs

cóż mogę cóż ja mogę znowu nadejdzie świt

zamkniemy się w swych ciałach na jeszcze jeden

dzień. Smutne pąki osamotnione rośliny.

Prowadzę cię za rękę i zbyt się może boję zbyt

rzadko odwracam głowę choć przecież mi nie

znikniesz wybacz tak szybko płyną rzeki taki

kruchy pada śnieg i co za siła tkwi w mięśniach

rozszarpujących powietrze cóż za rozmarzona

niebieskość żegluje ponad nami.

II. Zaprzysiężony

Spojrzenie, znaki

Kasi

Oglądam zdjęcia z wyprawy zwłaszcza tę

jedną fotografię patrzy z niej piękna

kobieca twarz ilu spojrzy powie cóż

za szkoda że nigdy nie spotkały się nasze drogi

ręce nasze nigdy nie dotarły do siebie.

Za jej głową rozmazane oddalenie ale

widać błysk okien pysk samochodu gałąź

jak bukiet elipsę słomkowego kapelusza

przestrzeń placu senną pustkę popołudnia.

Co chcesz mi powiedzieć choć twoje rozchylone

usta właśnie łamią swój zwykły kształt jakbyś

zrezygnowała z mowy ale oczy uważne

wiedzą więcej niż dojrzę w nich wiedzy.

Przepowiadasz mój los a jeśli tak

jakie chmury jakie słońce jaka droga

ile goryczy ile uśmiechów ile snu

zbyt niespokojnego dla odpoczynku ile

ile jak jak pytania milczenie pytania.

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

II. Zaprzysiężony

Epigramat urodzinowy

Kasi

Mapa światła na ścianie. Delta pękającego tynku.

Rozgrzana do czerwoności fajka prawie jak wieczny

ognik. Tak, to jest sprzysiężenie. Tajne i

wymowne. Tak, to jest łódź szaleńców na wezbranej

wodzie. Tak, to jest kolec pod skórą, to jest

kompres na czole. To jest pierzyna obłoków nad

naszym małym światem. Mieszkamy w kropli wody,

nie mamy nawet pieca. Mamy za to szafę na nasze

ciemne troski. Nie jest ich zbyt wiele, lecz

jakieś przecież są. Nasz dom — na kurzej nóżce

czasu. Nasz śmiech — naprzeciw dniom.

II. Zaprzysiężony

Vermeer maluje*

Kasi

Ach jakże zazdroszczą twoje przyjaciółki

sam pan Vermeer maluje cię w jasnej pracowni

pełnej dziwnych sprzętów więc znosisz niewygody:

tyle godzin w tej samej pozie pod ogromną mapą

siedemnastu prowincji w milczeniu z fanfarą ciężką

książką i uwierającym wieńcem na skroni. Żałujesz

tylko że nie pozwolą ci zatrzymać tej pięknej

szaty z błękitu ale nie martw się jest już

twoja na zawsze aż do końca świata.

I już miliony oczu będą patrzeć na ciebie

w zachwycie obojętnie z roztargnieniem w

zniecierpliwieniu z tęsknotą miłością. Jeszcze

o tym nie wiesz lecz przecież przecież przeczuwasz

przymknąwszy nieśmiało oczy zdziwiona dziewczynko.

Cóż za spokój cóż za niewinność choć tyle

nadejdzie słyszę huczące maszyny łoskot

wybuchów widzę otwarte do krzyku usta eksplodują

wzgórza kosmos oddala się coraz bardziej rozpadają

się kraje płonie mapa ginie gdzieś pamięć czernieją płótna.

Ale ciebie nie dotyka zimno jesteś wolna więc jaka

zazdrość jakie zachwycenie. Vermeer maluje; chrzęści

piasek w trybach zegarów.

*wg. »Atelier»*

II. Zaprzysiężony

***

dla K. znów

160 km/h W każdej sekundzie za

pan brat z katastrofą Cmentarz

owadów na szybie Magia reflektorów

Jak w otwarciu stoi przestrzeń Czasem

obce czerwone iskry obecności Rzadko

przesunie się cień Ona drzemie na

przednim siedzeniu Przykuta pasem

osłonięta snem Wiozę sen rozproszony

jak w narkozie Wiozę zatrzymaną myśl

Wiozę miłość w letargu Wiozę

nieistnienie Wielkie światła

miast za nami przed nami Na

razie zanim wzejdzie księżyc

jeszcze wciąż ciemno

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą: wolnelektury.pl/pomagam/

II. Zaprzysiężony

Nusfjord, lofoty — atlantyk za progiem

Kasi

Jedyna knajpa w mieście. Stare przeboje Dire Straits.

Woda jest tu jak czas — zbiera się w sobie jakby

chciała wejść do domów ostatecznie i nieodwołalnie

Gdzie kończy się radość a gdzie zaczyna? Jedyne czego

na razie nie utraciłem to sztuka zapamiętywania

szczegółów. (Dla ciebie wszystko dla ciebie czy

umiesz to docenić). Kłótnia na skraju drogi. Kamyki

rzucane w ciemność. Kłopoty z precyzją kłopoty z

dotarciem. Pielęgnujemy swą odmienność. Krew tężeje

wbrew widokom. (Gdziekolwiek rzuci nami wracamy do

tego co pozostawione). Zatoka otacza nas. Szczyty

wprost z morza. (Stoimy u zwieńczenia). Oto dno

raju. W saku. W oblężeniu. Słońce schodzi ku granicy.

Więzienie skąpych traw. Bardzo samotne kutry.

Wreszcie: otwarcie. (I żywy stąd nie wyjdzie nikt).

II. Zaprzysiężony

Beatrycze

Kasi

Jest wyśnioną a jednak cielesną

Stąpa po ziemi ale z głową w niebie

Z atomów jej kibić z eterii spojrzenie

Czołem pod chmurami piętą w piachu

Rozdwojona? Nieprawda! Z dwóch wrogich

pierwiastków złożona na przekór Dopełnienie

przeciwieństw Zgoda sprzecznych żywiołów

Bractwo ognia i wody Węgla i pary

Zanim zamkną się odrzwia uśmiecha się

Z tym uśmiechem w pamięci chciałby pójść dalej

Wszelako na rozstajach Na lewo bądź w prawo Bez

przewodnika Pani moja Duszyczko Skóro bez skazy

Piersi mleczna nabrzmiała Chwilo rąk spotkania na

łożu boleści kiedy dziecko wychyla głowę ku nicości

Ty pod maską tlenową fanfary fanfary KTG jak asdic

USG niczym sonar Wtedy razem Jak taran Jakby wejście

zrzuciło swój okrutny napis (by porzucić nadzieję)

(Nie wstąpię samotnie w zimne Niebo? )

II. Zaprzysiężony

Droga na Zamek Ujazdowski

Kasi

W taksówce Korek Neony za mokrą szybą

Kolory walczą z szarością i doprawdy nie

wiadomo kto tu jest zwycięzcą Patrzę na

ocalałe z zagłady kamienice Żywnego

Puławska Plac Unii Lubelskiej Tyle zamarłej

śmierci w piwnicach Tyle gruzu pod

fundamentami (żyjemy szybciej niż jadą

samochody) Wtorkowe popołudnie Azyl

tymczasowości Moja ukochana ślęczy nad

komputerem A ja oddaję się grzecznym

rozmowom o niczym i o wszystkim

Niewiele z tego wyniknie Tymczasem

patrzę (Lubisz patrzeć Cały jesteś wzrokiem)

Moja ukochana bawi w innych miejscach

Wrócimy do siebie wieczorem

Późnym wieczorem kiedy smukłe kolumny

dymu z elektrociepłowni rosną na przekór

depresji rozciągającej się nad krajem Krajem

spełnienia i nie zrealizowanych marzeń

Ranna godzina przyniesie nam pośpiech

Dobrotliwy azyl (Żyjemy na bezdrożach)

W gazecie znajdujemy uspakajające

pozory A potem już tylko metro Sterylne czyste

metro jak nie z tego świata Tyle nadziei w

zamkniętych korytarzach Tyle rozpaczy

w pędzących wagonach

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

II. Zaprzysiężony

Plac Unii

Kasi

Znów to ulubione miejsce Małe wieżowce które

mogłyby stać na peryferyjnych ulicach Manhattanu

To ten niewielki stary świat I my w nim pomniejszeni

jak w trzeciorzędnym komiksie W zaintrygowaniu

szczęśliwi Niech i tak będzie Goniąc za spełnieniem

w każdym z gestów W każdej chwili gotowi na

skinienie losu

Moja ukochana stąpa na palcach pośród żarzących się

węgli Ona wie jak zaskarbić sobie życzliwość ludzi

bogów i zwierząt Ona wie Kroczy pewnie wśród mgieł

Idzie przez ciemny pokój Wiedzie ją instynkt Niewidoczna

pewna dłoń

A teraz ten plac Samochody suną ku nieznanym lądowiskom

Wszyscy zapętleni znają swój cel Każdy niepewny przystaje

na rozstajach

(A on tylko patrzy: niskie chmury przysiadają na gniazdach

gzymsów Mżawka całunem opatula strychy Intrygują go wielkie

budowy Światła dźwigów ruch niewidoczne pieniądze i ludzki

pot przemieniony w konstrukcje pełne żelaza stali i nadziei

On sam nie bardzo wie co ma z sobą począć jak począć siebie

Czerwono-żółte tramwaje mijają się na zakręcie W Supersamie

nie milknie gwar i czyjeś usta właśnie otwierają się na spotkanie

kolejnego hamburgera)

Moja ukochana rozumie więcej niż ja Nie dba i nie ufa-

oto jej doktryna Nie zadaje pytań I nie szuka przyczyn

Dostrzega piękno i pomija małość Dzwony grają na jej

Chwałę

Plac Unii Ale unie zostały zerwane Teraz: domy ruszają

po okręgu ronda Więc w środku karuzeli W oku ruletki

(Bez złudzeń) Moja gwiazda wciąż wiruje

II. Zaprzysiężony

Bastion

Stadko gołębi nad działkami przelotny uśmiech autobusu kurz wirujący w snopie światła gwóźdź co napina sztuczne mięśnie niepewna ostrość przewidzenia niepewna zgoda i wahanie poszukiwanie w kartotekach tych znanych twarzy co już zawsze zaludniać będą tylko fiszki i przedpołudnie mokre krótkie kiedy powiedzieliście sobie więcej niż mogła unieść wasza zdrada, już widać zgubny wał ulicy, tam ostateczne padło słowo tam pierwszy raz poczułeś winę jasną jak neon ponad głową, wciąż jeszcze mieszka pod powieką, trwalszy niż twierdze chmur niż kropla, a przecież tyle przeszło godzin i tyle niewidocznych śmierci otarło się o twoje włosy a ty wciąż widzisz patrzysz patrzysz; gołębie w wirującym skręcie autobus machający drzwiami, to na pamiątkę pożegnanie i światło głodnie szukające ten gwóźdź sekundę przed upadkiem tamto spotkanie tamta chwila jak koniec świata kres bez granic przeczucie ciężkie barwa szczegół paznokcie wbite w skórę brzeszczot na nowe mgnienie czyhający i twoja ufność w niespełnienie i twoja radość bez oddechu. Tyle się jeszcze stanie.

II. Zaprzysiężony

Migoce i błyska

Zdradliwy prąd żarówka gaśnie pod naporem nieznanych elektrycznych wichrów cienie rosną rosną jadowicie na przygaszonej pastelowej ścianie. Jakby w zastępstwie tuż ponad drzewami eksplozja gromu i strzały błyskawic. W lustrze dostrzegam przez sekundę twarz. Ponowne spięcie a w jego trwaniu jak na dłoni kraj: wieże pałaców krzyże kościołów i smutny pies obok krzaku bzu. A potem tylko ciemna lampa porozkładane książki listy nagłe kanty ostrych barw. Znowu wybucha światło: w jego blasku twarze ulice morza kontynenty świat.

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.

KRS: 0000070056

Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury

Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

II. Zaprzysiężony

Biblioteka, dziewiąta rano

Drzemiące koralowce książek dystyngowane mlaskanie kserografu wibrują ciała kamertony mięśni pochylone żagle głów a tam miasto rogata dusza inne światy radio gra z oddali kobieta zamyka okno.

Melancholio ciszy gdzie twoja ojczyzna — w moim wzroku w literze w zastygnięciu gołąb przekrzywia łebek ogląda nas z zewnątrz rozbawiony dziewczyna poprawia warkocz nie wiadomo czemu patrzymy na siebie.

Jesteśmy tutaj, wiem, jednak moja ręka sięga ku dalekim lądom sennie rozpięty dotykam krawędzi Apalachów kartki atlasu szeleszczą jak ostry na wietrze i czas chyba stoi chociaż biegną wskazówki jeziora skrzą się lasy dymią o świcie z małego dworca rusza parowóz z chrzęstem pracują maszyny prędkie kroki gesty prośby skargi bólu wszystko to jest, tak, nieuniknione czeka napręża mięśnie.

II. Zaprzysiężony

Przez sen

Gdańsk: już raz tu umierałem któregoś

pierwszego września na ławce pod pomnikiem

młodzi żołnierze o świcie sprzątali tablicę

i znicze a ja umierałem na tym wąskim cyplu

otoczony przez puste butelki zeppeliny gazet

przebudzony w nagłym świście wiatru oddalony.

Prom buczał w kanale kino Leningrad grało

«Czas Apokalipsy» Długi Targ pobrzmiewał

«Whole lotta love»z otwartego okna na

piętrze. Ale sen trwał: szły karne bataliony

łopotała flaga nad stocznią siny dym niósł

okrzyki nad tłumem i mały Oskar przeraźliwie

krzyczał szyby pękały żydowskie dziecko

znikało w tunelu. Było gorąco parzył piasek

na plaży brakowało tchu samoloty wisiały

sennie na niebie. To tylko historia mówiłem

sobie tylko historia przechodzi przez moje

ciało jak dreszcz nienawykłe ciało jak gorączka

majak jak bagnet tylko słowa wdzierają się w

sen tylko pragnienie rodzi tę suchość w gardle

tylko stalówka skrzypi gdy przyszło pisać list.

II. Zaprzysiężony

Florencja, 21.06.1527

Moja gwiazda przecina ciemność sekundowym

lotem. Spisuję ostatnie rady dla ciebie

Książę. W istocie pogardzam tobą tak jak

ty mną choć to ja zostanę a ty przeminiesz

zostanę choćby za cenę przekleństw i z

laurem hańby na twardych skroniach.

Moja ironia wynika z wiedzy zamieniłbym

ją natychmiast na wiarę nadzieję miłość.

Znów mi nie wierzysz widzisz tylko dłoń

sięgającą do skarbca ale o tak moją religią

jest prakseologia głoszę ją nie wierząc

tęsknię za czymś innym lecz już za późno.

Żegnam cię Książę który jesteś być może

istnieją piękno i dobro ja zostawiam

ci zapis twych szaleństw możesz je nazwać

metodą. Nawet teraz nudzisz mnie zawsze

niedouczony zapominający a przecież

płonęły stosy leciały głowy ostrzono noże.

Wiem sam przygotowywałem swój upadek

moje Miasto wygnało mnie ale wybaczyłem

kreśliłem twoje prawa pamiętając że ziemia

nie jest podległa lekceważyłem wszystko

co budziło mój podziw ale wobec lustra

zrzucałem maskę. Być może Bóg to widział.

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

II. Zaprzysiężony

***

dla***; oczywiście

Rzymu nie ma jest popiół jest

książka cieniutka małe życie jest

prośba jest słaba modlitwa

i wytchnienia też nie ma jest

kwiatek w doniczce jest kaszel

paznokieć niebieski i nitka jest

obłok nad lasem jest szklanka

pęknięta jest ach Rzym niewzruszony

co rośnie pomału a popiół pochłania

twoje zwinne ciało.

II. Zaprzysiężony

Epigramat pokorny

Panu Adamowi Zagajewskiemu

Jak stary bocian znoszę resztki

źdźbło słomy kawałek paznokcia

zwiędły fragment skóry Ale też

jakieś grafomańskie skrawki Ostatnie

minuty snów pierwsze sekundy świtu

Wszystkie sprzeczki (stoję bezradny

wobec uzasadnionych zarzutów)

Chwile niepewności (wtedy twardnieje

język czernieje podniebienie) Z nich

buduję Bramę ostatni Przyczółek

(zaprawdę jesteśmy gośćmi

kruche apartamenty) Piruety

na mokradłach Slalomy po

falochronie (wiatr wiatr)

Uginam się aby zwyciężyć

II. Zaprzysiężony

Splügen, stacja benzynowa

Jerzemu Sosnowskiemu

Nieprawda, można zapomnieć. Nie trzeba się łudzić

Nad naszymi głowami mgły biorą w posiadanie ostre

stoki, żleby i tę małą wysepkę szkła, jarzeniówek,

neonów. Czerwień zachodu i granat wieczoru. Obojętność

zmotoryzowanych wędrowców, obojętność naszych spojrzeń.

Cicha przełęcz, cichy las. Światła w dole, światła

w górze. Milczymy, patrząc jak to puste piękno

obejmuje nas przerażająco delikatnie. Wszystko

co będzie uśmiecha się do nas: kpiąco, litościwie,

wyrozumiale.

Możesz zapomnieć, tak naprawdę niewiele trzeba: zawrzyj

aksamitne małżeństwo ze światem, codziennie dotykaj

sprzętów, nie myśl o ogniu, wystrzegaj się płomienia,

zanurzaj dłonie w ziemi, zamykaj drzwi za sobą.

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

II. Zaprzysiężony

Allenstein, pochmurno

W dniu w którym umarł Babcia opowiadała nam

o mieście ich dzieciństwa To był bardzo ważny

dzień kiedy poszli pierwszy raz ze sobą Jej ojciec

ubrany odświętnie udał się popołudniem na

odczyt A oni czmychnęli i tyle Wracając

zobaczyli tego ważnego jegomościa «Literata»

jak powiadał smakując słowo Ojciec Taki był

niepozorny a wszyscy wokół uniżeni «Małe

miasto, mali ludzie» parskał Ojciec Jej Matka

mówiła że pokłócił się z tym Panem Podobno

krzyczał że artysta powinien być zawsze z

krzywdzonymi a nie zajmować się próżnym

pięknoduchostwem Sala nie zgadzała się

«Mówi pan do Thomasa Manna, panie aptekarzu»

napominał podobno dyrektor gimnazjum

Babcia i Dziadek słuchali jednym uchem

Martwili się że nadchodzi deszcz i że nie pójdą

tak szybko nad rzekę w ulubione miejsce

Nadchodził nie tylko deszcz Chmurzyło się

wszędzie«Byliśmy młodzi, cóż nas obchodziło?»

wzdychała Babcia gdyśmy pytali «Wszyscy żyjemy

w cieniu» Przez szparę w drzwiach podglądaliśmy

jak zapala świecę przy zmarłym

II. Zaprzysiężony

Jidisz

Pokolenia umarłe Koniec języka Clenie

Cóż mógłbym Wam rzec Śmierć słów to

śmierć świata Jak zdmuchnięty dmuchawiec

świeczka na torcie Albo raczej płomień na

zniczu Pustka wibrująca w miejscach opuszczonych

Stawki Plac Krasińskich kawałki Jana Pawła II

Miasto na gruzach i grobach — tyle o tym pisano

Ale przeczuwam że jestem jednym z ostatnich

któremu brakuje Który jeszcze pamięta choć

nie swoją pamięcią Który jeszcze czci ale poza

religią

II. Zaprzysiężony

Epigramat na skraju

Ten chłopiec zatrzymujący kolumnę czołgów

Przez chwilę duma i wzruszenie Potem

kasacja wyobraźni — cóż mogłoby się

z nim stać Tamten wieczór przed telewizorem

(dawno temu) Nagły skok zmiana dekoracji

Słucham cierpliwie Ci wszyscy prorocy

bioenergoterapeuci Szaleństwo monologów

Jest misja (sznur konopny wisząca drabina)

Prostoduszność zdumienie. «Tak nie miało być».

Ale jest Na przekór (histeryczne proszki)

Jest krucjata Odkładam długopis Pierwszy

krok (civitas; mgielna republika) Zaczynam

Uzbrajam się Jestem gotów (jestem połową

tego którym byłem niegdyś)

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą: wolnelektury.pl/pomagam/

II. Zaprzysiężony

Wyznanie

Po latach zmagań poddaję się

Wracam do mojego Mistrza z

dzieciństwa z młodości On nauczał

by iść wyprostowanym wśród tych

co na kolanach by powtarzać wielkie

słowa Teraz na tej pustyni w kakofonii

dźwięków nie ma to znaczenia Nic nie

ma znaczenia bo wszystko ma znaczenie

Wszyscy mówią Już można i wolno I wszyscy

nie słuchają słuchając

II. Zaprzysiężony

***

Karmię tę katastrofę własną krwią Podsycam jej gasnący

płomień Daję jej się żywić na moich jelitach Pielęgnuję

tego wirusa pasożyta gnidę Przykrywam twarz kawałkiem

postrzępionego materiału Co myślę nocą gdy zamykam oczy

Co mieszka w mojej głowie gdy prowadzę samochód dociskając

pedał gazu do oporu Kim byłem trzydzieści lat temu Nie wiesz i

nie chciałabyś wiedzieć

II. Zaprzysiężony

Oda św. Hieronima

Dla Marka

Moja mała ziemio Tyle cię pod stopami

(Tak niewiele Zbyt wiele) Gasną ostatnie

latarnie Teraz tylko ciemność Jadowita

Kusząca (a jednak a jednak) Moja mała

ziemio Nic nie wiesz Niczego nie słyszysz

Suniesz po srebrnej obręczy Tak bardzo

obojętna Tak bardzo wymarzona Śnią o

Tobie żeglarze Smukli astronauci Pielgrzymi

przemywają poranione stopy Moja mała

Ziemio (Moje niebo) Mój grobie

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

II. Zaprzysiężony

Stary człowiek płacze

Iść za miłością Taką która wybucha wodorowym grzybem

Wznosi i powala trony Iść za miłością która tka nieprzerwaną

nić jak jedwabnik Wykuwa złote detale Staje gdy trzeba przeciwko

całemu światu Żadnych kalkulacji Jest tak albo tak Iść za nią jakby

wchodziło się w ogień (Wstrugę wodospadu)

Ach Zapomnieć o wszystkich uwikłaniach Narodzić się na nowo

Wstąpić

znów na ścieżkę życia Banalne sentymenty

Ale on już wie Będzie żałować ten który przeoczy Tymczasem mija

całujących się Uśmiecha się do nich Płacze nad sobą

(czytał, och czytał Śliczną dziewczynę Hłaski)

II. Zaprzysiężony

Przed

Przypływ. Ocean ciężki jak rtęć podchodzi

pod nasze mieszkanie. Plusk dokładnie pod

podłogą. Trochę niepokoju trochę ciekawości.

Chmury śmiało wkraczają do Zatoki. Wiedzie je

Apollo lekko stąpając po wodzie. Telewizor

grzmi. Jean Claude Van Damme wygrywa kolejne

starcie Ona zasypia. Obudzisz mnie (pyta).

Tak (mówię) oczywiście. (Nie. Będziemy

spać do końca Jak zabici. )

II. Zaprzysiężony

Scenariusz

(Kurwa) Nigdy nie było żadnego scenariusza Przyszedłem

nieproszony i niepytany (niezapytany) Nie miałem

planu pomysłu idei Niczego nie miałem Poza surowym

mięsem wokół kości A poza tym zwyczajnie: działo się

Szedłem Potykałem się Żaden z was nie był mi obojętny

(w każdym razie starałem się) Trochę pionek Trochę liść

na wietrze

A teraz śni mi się Procedura (kafkowskie fantazje)

Po przebudzeniu nie umiem powtórzyć przywołać zobrazować

Wszędzie Procedura rules I nie ma żadnego brejkania jak pisał

niegdyś ostatni polski poeta narodowy Rules rządzą i kto nie ma

scenariusza ten frajer (Tomasz Burek, oderwany od ziemi może

i napisze o tym esej ale generalnie kaszana) Co dedykować wypada

reliktowym idealistom

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.

KRS: 0000070056

Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury

Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

II. Zaprzysiężony

Redukcja

Tyle powiedzieć Rozsupłać język rozwinąć ten czerwony

chodnik Popłynąć Przywołać kolory widoki sny i wyobrażenia

Opowiedzieć Co opowiedzieć? Może historię zbliżeń

i oddaleń Wskrzesić zmarłych Unieśmiertelnić żyjących

Nasączyć barwami gotowy szablon Opisać plastycznie krajobrazy

Ach i uruchomić wizje by działy się jak film Ruchome obrazy

Pejzaże (czerwień buków, ziębnę światłość traw, malachit wód)

Ale nie Wciskam to wszystko w lejek Przesączam

przez filtr Bibułę Jakbym parzył kawę dla gości ze Wschodu

Grzecznych Czekających aż napar skondensuje się

Tak tworzę ten destylat Kiedy będzie gotów spojrzę weń

W tę taflę jak lustro by zobaczyć siebie Każdą zmarszczkę na

twarzy Każdy siwy włos Zwierciadło powiada żebym się nie

łudził Ono tylko odbija

II. Zaprzysiężony

***

Skomplikuj się Teraz Natychmiast Prostota nie jest cnotą

(krytykom środkowy palec czytającym pozdrowienie) W

każdym odbiciu ziarnko prawdy Słowa na wysypisku ale to

też słowa Coś znaczą Choć z upływem lat coraz mniej Mniej

Rany zadrapania po przejściu przez chaszcze

Bliżej

Znikną znikną Ból przejdzie Co zostanie? Nic?

Jeśli blizny oddamy Jeśli opuścimy ten przyczółek

Jeśli wycofamy się jak pobita armia osierocona w

dolinie — to co po nas zostanie będzie jak szrot

Cmentarz kształtów Poza tym skowyt Wycie

II. Zaprzysiężony

Rozbrojony

Zero agresji mówi ojciec

Michał Zioło polski mnich

trapista Cudem ocalał Jego

towarzysze zakonnicy kontemplacyjni

z klasztoru w Tibhirine (Algieria)

zostali uprowadzeni i zabici

przez muzułmańskich ekstremistów

(albo regularną armię: nieznane są

szczegóły zdarzeń)

Ojciec Zioło ocalał bo musiał wrócić do

Polski do kraju po wizę (błogosławieństwo

biurokracji) Teraz żyje we Francji Uprawia

ogród grabi liście Pytany «dlaczego? » odpowiada

«Nie wiem*Takźe na zapytanie czemu służą (lub lepiej:

po co są) mnisi

Nie wiem nie wiem wciąż mówi Ładna odpowiedź

Chcielibyśmy wszakże wiedzieć jakie są skutki przyczyny

i efekty Ojciec Zioło oraz inni mnisi uśmiechają się tylko i

milczą «Rozbrój się» nawołuje zakonnik. Opuść gardę Tak

Być jak baranek przed lwem Ofiara przed katem

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:

Fundacja Wolne Lektury

KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.

Ten utwór jest udostępniony na licencji Licencja Wolnej Sztuki 1.3.

Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.

Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/klejnocki-elegia-na-smierc-szczegolow-zaprzysiezony

Tekst opracowany na podstawie: Jarosław Klejnocki, Elegia na śmierć szczegółów - wiersze wybrane, wyd. K.I.T. "Stowarzyszenie żywych poetów", Opole 2012.

Wydawca: Fundacja Wolne Lektury

Publikacja zrealizowana w ramach biblioteki Wolne Lektury (www.wolnelektury.pl).

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Aleksandra Sekuła.

Okładka na podstawie: Herbstlandschaft. (Beschreibung lt. Quelle), Fanny Churberg, domena publiczna

Plik wygenerowany dnia 2025-10-29.